|
موحسين شوانى
سهفهرى رِۆح بؤلاى سه روه ر
پێش ئهوهى بێن
لهگهڵ خۆتان خۆشهویستى ومیهرهبانى
بهسهر خاك ومهملهكهتى كوردهوارى ببارێنن
سهفهرێكى رۆحى بۆلاى سوكنایى دڵ برِیاردهدهم
پێش ئهوهى بێن (گابانى كورد)
وهكو نوێنهر بۆپێشوازیتان دهنێرم
عبدالکريم سروش
خرد آن پايه ندارد كه برو پاى گذارى
بختيارى تو و بر مركب اقبال سوارى
چون توان در تو رسيدن؟ به دويدن؟ به پريدن؟
نور پايى كه چنين با دگران فاصله دارى
ليله القدر وصال تو چه فرخنده شبى بود
تا چه ديدى كه چنين مستى و پرشور و شرارى
شعله در خرمن تاريكى تاريخ فكندى
چشم بيدار زمان بودى و خسبيده به غارى
از اشارات تو روشن شده چشمان بشارت
طرفه فانوسى و آويخته بر طرفه منارى

یاران جه من له و سه حرایه چ سه حرایه له باس نایه
هاوتای نی یه له م دونیایه خاوه نی بانگیشتن خوایه
ئازیز وه خو که وه ئاده ی گرژ و گول خوتی بو باده ی

![]() |